Even bijsturen

Als de wereld plots verandert

25/05/2020

Volgens mij heb ik de afgelopen maanden minder gelezen dan ooit. In de eerste chaos van de pandemie kon ik alleen maar huilen van frustratie over de Nederlandse politiek, en in de weken daarna zette ik alles op alles om actie te voeren voor het testen-testen-testenbeleid van de WHO. Het gevolg: de boekenteller van 2020 staat nog maar op vijftien, en in maart las ik zelfs geen enkel boek uit. Niet eentje. Dat krijg je, als datgene wat ooit vanzelfsprekend leek plots aan een heel dun draadje bungelt.

Toch is het hier al langer stil. Wie mij al een tijdje volgt, weet dat ik het afgelopen jaar maar weinig heb geschreven. Mijn wereld was ook voor de pandemie al aan het bungelen. Ik kreeg Pfeiffer, verliet na twaalf jaar mijn eerste geliefde, en zag in de toekomst niets behalve een tot mislukken gedoemd proefschrift. Het was precies genoeg voor een depressie.

Ik voelde me alsof alle geluk om mij heen was verdwenen en er nooit meer ergens een lichtpuntje zou zijn. Maandenlang leek alles zo uitzichtloos dat ik niet eens meer kon lezen. Ik probeerde het wel nog – in september schreef ik over Benin, in oktober over de Democratische Republiek Congo en in november over Georgië – maar vervolgens was het hier zes maanden lang stil.

Ik had die maanden nodig om weer bij te komen. Met hulp van de allerbeste huisarts en een hele goede psycholoog ben ik er inmiddels weer bovenop aan het klimmen. Dat gaat langzaam en met ups en downs, maar het gaat. Soms komt de uitzichtloosheid nog even om de hoek kijken, maar het gebeurt minder vaak en het is minder indringend. Toegegeven: door de pandemie (en klimaatverandering, en extreemrechts, en, en, en…) lijkt de buitenwereld juist troostelozer dan ooit, maar daardoor heb ik extra veel behoefte aan een goed verhaal. Het is tijd om weer op pad te gaan.

Dat is maar goed ook, want er staat nog heel wat op de planning. Tot nu toe las ik boeken van vrouwen uit 72 landen, wat betekent dat ik er nog 125 voor de boeg heb. Ik weet niet hoe lang ik daarover zal doen – no promises in een pandemie – maar ik kan niet wachten om weer van start te gaan. Twee derde van de wereld ligt nog voor me.

PS Er waren natuurlijk wel lichtpuntjes – die zijn er bijna altijd – en eentje daarvan kwam in oktober bij mij wonen. Ze heet Soof en houdt ook wel van boeken.

PPS Ook met mijn proefschrift gaat het een stuk beter. Voor alle zekerheid wordt mijn voortgang nauwkeurig in de gaten gehouden (op sommige dagen beter dan op andere).

Bovenste foto: door Jake Melara via Unsplash

Dit vind je misschien ook interessant:

5 Reacties

  • Reply Lidy Pelsser 25/05/2020 at 19:40

    Wat een hectische tijd heb je achter de rug, maar wat fijn dat je weer schrijft! Ik heb het gemist! Soof lijkt me een echte studiekat, die je zo te zien op tijd eraan herinnert dat het tussendoor tijd is om even te ontspannen. Gezellig!
    Ik verheug me al op de volgende blogpost.

  • Reply Lalagè 27/05/2020 at 08:23

    Wat een schattige kat 🙂
    En wat rot dat je het zo zwaar hebt gehad 🙁 Dapper dat je toch doorgaat met het schrijven van je proefschrift. Dat is toch vaak een eenzame bezigheid en het vraagt flink wat doorzettingsvermogen.
    Hopelijk lukt het binnenkort weer om te verdwijnen in een goed verhaal. We merken het wel als je weer wat te delen hebt hier.

    • Reply Anne 27/05/2020 at 17:01

      Ja leuk is ze he? En dank je voor de lieve woorden!

  • Reply Merie Polkamp 27/05/2020 at 11:55

    Je openheid is een bron van inspiratie! Ik hoop dat er snel rustiger vaarwater aankomt.

    • Reply Anne 27/05/2020 at 17:00

      Dankjewel!

    Laat een reactie achter