Even bijsturen

Update: de wereld is groter dan ik dacht

17/06/2019

Het is al bijna anderhalf jaar geleden dat ik het allereerste boek van dit project las: Caroline Lamarches De dag van de hond. In de zestien maanden die volgden, reisde ik van België helemaal naar Koeweit. Ik kwam langs het minuscule Monaco, reisde door het uitgestrekte Algerije en bereikte het zuidelijkste punt tot nu toe. Mijn boekenkast is inmiddels aangevuld met verhalen uit heel Afrika, een klein deel van West-Europa en bijna heel het Midden-Oosten. Het voelt alsof ik al een hele wereld heb gezien. En toch. Als we ervan uitgaan dat er in totaal zo’n 197 landen zijn, ligt Koeweit nog niet eens op de helft. De wereld is groter dan ik dacht.

Een stúk groter. Deze week had ik eigenlijk in Indonesië moeten aankomen, niet in Irak. Zoals jullie misschien al hebben gemerkt aan de stiltes op mijn blog, heb ik flinke vertraging opgelopen. De boosdoener? Pfeiffer. In de herfst was ik aan de lopende band ziek – nooit geweten dat dit virus niet alleen vermoeidheid veroorzaakt maar ook de ene keelontsteking na de andere – en vervolgens ben ik maandenlang moe geweest. Dat is nogal een praktisch obstakel voor een papieren wereldreiziger, want lezen gaat nou eenmaal een stuk moeilijker als je om de drie bladzijden in slaap valt.

En dat is niet de enige reden voor mijn afwezigheid. In april zijn mijn vriend en ik na twaalf jaar uit elkaar gegaan. Plots viel de grond onder mijn voeten weg. Ik was tegelijkertijd gelukkiger dan ik in lange tijd geweest ben en verdrietiger dan ooit. Wekenlang stond mijn hoofd niet naar andervrouws verhalen. Ik kon alleen maar schrijven over dat van mij. Opeens begreep ik waarom Bregje Hofstede in een halfjaar tijd haar roman Drift eruit ramde (een aanrader trouwens, zowel het boek als het rammen).

Het liefst zou ik Drift willen herlezen, of eindelijk tijd maken voor Max Porters veelgeprezen Grief is the Thing with Feathers, maar mijn wereldreis roept. Al maandenlang probeer ik uit alle macht om mijn achterstand in te halen, maar dat gaat niet meer lukken. Om eind dit jaar de hele wereld uit te lezen zou ik er vier boeken per week doorheen moeten jagen, en dat is niets voor mij. Geef mij maar de tijd om weg te dromen bij verhalen, stil te staan bij metaforen en langzaam te deinen op een stroom van woorden.

Mijn strakke planning heb ik daarom opgegeven. Nederland, mijn eindbestemming, zal ik misschien pas eind 2020 bereiken. Maar dat is niet erg. Maken reizigers niet vaker tussenstops die langer duren dan verwacht?

Sinds kort ben ik in ieder geval weer op pad. Vanaf nu kun je weer twee keer per week een blogpost van mij verwachten: elke maandag- en vrijdagochtend vroeg. En voortaan kun je mijn avonturen ook volgen via Facebook, Instagram en een spiksplinternieuw account op Twitter! (Update: Facebook heeft het blijkbaar niet zo op boeken van vrouwen, want mijn account werd binnen no time gedeactiveerd. Ik heb het nog altijd niet teruggekregen.)

Mocht ik onverhoopt toch weer een keertje gaan treuzelen, bijvoorbeeld omdat er vroeger of later ook nog een proefschrift geschreven moet worden, dan zal ik mijn best doen om dat van tevoren aan te kondigen. Dat zou zomaar in juli of augustus al eens kunnen gebeuren, want dan zal ik niet alleen op papier door Oost-Europa toeren, maar ook per trein door Scandinavië. Ik kan niet wachten.

Foto: door Caleb Frith via Unsplash

Dit vind je misschien ook interessant

8 Reacties

  • Reply Lidy 17/06/2019 at 09:20

    Wat een turbulente tijd heb je achter de rug, en dat staat dus nu allemaal op papier? Ik ben zeer benieuwd, deze blog smaakt naar meer! Goede reis weer en inderdaad, doe het rustig aan, het zou jammer zijn als de reis al te snel voorbij is.

    • Reply Anne 17/06/2019 at 10:21

      Wie weet wordt het ooit een roman 🙂

  • Reply Lalagè 17/06/2019 at 17:43

    Dat klinkt als een pittige periode, logisch dat je niet aan veel lezen toekomt! Maar die boeken lopen niet weg… Doe voorzichtig met jezelf en mocht je iets over die reis door Scandinavië willen schrijven, dan wil ik je aanmoedigen om dat ook hier te publiceren 🙂

    • Reply Anne 18/06/2019 at 09:42

      Dankjewel voor je reactie! Ik ga inderdaad rustig aan doen 🙂 En misschien schrijf ik ook wel iets over die reis, wie weet!

  • Reply Sjef 18/06/2019 at 07:03

    En juist die onverwachte tussenstops maken de reis boeiender, spannender, leerzamer en vol met nieuwe uitdagingen. En gelukkig heb je een ‘open’ ticket! Ik wens je een prachtige en vruchtbare voortzetting van je reis. Liefs!

    • Reply Anne 18/06/2019 at 09:30

      Je hebt helemaal gelijk. Dankjewel!

  • Reply Polkamp 18/06/2019 at 20:06

    Prachtig geschreven! Knap dat je de reis weer oppakt en inderdaad, de onverwachte stops maken de reis vaak het mooist!

    • Reply Anne 19/06/2019 at 22:37

      Dankjewel Merie!

    Laat een bericht achter